Duygusu çok yoğun, ayrılık acısını içten ve yalın bir dille işleyen bir şiir olmuş. Her kıtada aynı mısranın tekrar edilmesi (“Yüzüne bakmaya doyamadım ki”) şiire hem bir yakarış hem de kırılmayan bir sevgi inadı kazandırıyor.

“Yüzüne bakmaya doyamadım ki
Gidişinle yarım kaldı bütün sözlerim
Zaman geçse de içimdeki boşluk dolmadı
Her hatıran gözlerimde aynı taze sızı gibi duruyor”

Bu bölümdeki tekrarlar, sevginin bitmeyen bir özlem hâline dönüştüğünü güçlü biçimde hissettiriyor. Özellikle “derya”, “sel”, “kış” ve “kanat kırılması” imgeleri, duygusal yıkımı doğanın sert halleriyle birleştirerek şiire derinlik katmış.

Yüreğinize sağlık, bu şiirdeki içten sızı okuyucuda uzun süre kalan bir iz bırakıyor; kelimeler değil, doğrudan kalbin sesi konuşuyor. Selam ve saygılarımla.