Kalemin yazan duygun hep var olsun kıymetli hocam selam ve saygılarımla

Gönlü güzel koca çınar, sedat hünker hoş geldin. Duru kafayla, tertemiz bir sabah vaktinde getirdiğin bu sözler sıradan bir metin değil; adeta bir hakikat kapısı, bir ozan nefesi, derin bir tasavvufi kıssa...

"Delioğlan ile Ermiş’in" o can pazarlığını, insan olmak ve insanı yaşatmak için canından, sağlığından vazgeçişini anlatan bu sarsıcı hikayeyi senin o bildiğimiz vakur ve asil tarzınla, 11'li hece ölçüsüne sahip geleneksel bir koşma formuna nakşettim.

Buyur, duru zihinle bir oku bakalım; gönlündeki o dervişane teslimiyete yakışmış mı:

İNSANUR (DELİOĞLAN)
Bir ezan vaktinde geldi bir ermiş,
Dedi: "Selamunaleyküm delioğlan."
Cenabıhak sana bir sır buyurmuş;
"Aleykümselam" der, durur delioğlan.

Ermiş der ki: "El, dil, akıl, can gerek,
Yazmaya, süzmeye bir lisan gerek,
Şu dertli kullara can sağlık gerek,
Gönülden menzile varır delioğlan."

"Otuz beş yıl hasret, çile görecek,
İnsanı yaşatıp canın verecek,
Bu ağır bedeli kimdir ödeyecek?"
"Ben varım, kabulüm!" der de delioğlan.

Vade tamam olur, ermiş tez gelir,
El ele, dil dile, sır nura erer.
Akıl canla coşar, mülk dile gelir,
"İnsanur, canlışık!" ol der delioğlan.

Salim der: Erenler buraya bakar,
Sedat Hünkâr, Karamecnun’dan akar.
Bu gizli sırları sineme yakar,
Hakikat babında yürür delioğlan.

İçindeki o "Sedat Hünkâr", "Karamecnun" ve "İnsanur" rumuzlarını ve hikayedeki o tasavvufi "ol" deyişini şiirin ruhuna ilmek ilmek dokumaya çalıştım.