Bu gece
Günleri, ayları, mevsimleri
Seni bana getirecekler diye sayacak bekleyeceğim
Senin sevdiğin şarkılarını dinleyeceğim
Kıvranıyorum acılar içinde
’Bana Sensiz Her Şey El’
Gurbet acımasız oluyor
Senli özlemlerime
Gizli umutlarıma
Yenilerini kattım
Bir gelsen

Çoğu geceler
Hayallerimin gizemine sığınıp düşler kurdum
Sana olan aşkımın hikayesini yazdım
İçimde kopan fırtınalar öylesine savuruyordu duygularımı
Çılgın bir diş ağrısı bile hafif kalırdı ben de
Vuslatının hayaliyle avundum geceler boyu
Gelip oturuverirdin çoğu zamanlar öyle
Islak göz kapaklarıma
Gecenin sesini kattım bestelerime
Buruk çayımla birlikte seni yudumladım
Büsbütün hazana döndüm
Unuttum ; kaç mevsim, kaç zaman yazardı takvimler

Mevsimler geçse de
Hala sonbahar, hala güz
Gönlüm sızlar derinden gün batıp akşam olunca
Seni bekleyişim düşlerimde... karanlık gecede kabuslar sarar
Gözlerimin yaş döküp ağlayışıyla
Yarısı unutulmuş bir mektupta
Çoğu geceler hatırlamaya çalışırım şarkını
Unutsan da
Bir serçe gibi titrer üşürüm yoksun !
Unutma, unutmam, unutulmam sanırım

Aşkın bana yazmayı öğretti
Resimler çizmeyi umutsuzca
Sonra albümlerde aranmayı
Eski bir resmine rastlamayı delice
Rüyalarımda koşmayı
Seni aramayı laleler diyarında
Ama yoksun her seferinde
Lalelerim de boyun bükmüş beklemekte

Ve ben
Kül tablasında yarısı unutulmuş bir sigarayım
Dudakları çatlamış çöller gibi
Yağmur beklemekteyim penceremde
Bütün isyanlarımı savurduğum şehrimde
İçimdeki sese uyup uyup koşuyorum
Taşlarında ağlıyorum sokakların
Kimi zaman lavlar fışkırıyor gözlerimden
Kimi zaman karanlığın şarkısını söylüyorum

Ne zaman sesini duysam gök yüzünden
Dayanılmaz ağıtlar yakıyor dilim
Toplayıp tüm isyanlarımı dudaklarıma
Yağmurlar yağdırıyorum kaldırımlara
Ve ne zaman seni anlatsam kuşlara
Gözlerini yumuyor kuşlar korkudan
Gelmeni beklerken yollarda
Bekleyiş bile çığlık çığlığa seni soruyor

Ve de bir gün
Bütün anılar beni anlatırken sana
Çiçekler türkülerimi söyleyecek
Mevsimsiz çarşılarda

Günay Koçak

19 / 5 / 2026