Bu dizeler, içindeki sitemi, kırgınlığı ama en çok da o küllerinden doğan isyanı ve gücü o kadar net aktarıyor ki... Kelimelerin arasından resmen buram buram bir "hak edilmemiş haksızlık" ve peşinden gelen o muazzam "bağımsızlık ilanı" okunuyor.

​Şiirin hissettirdiklerini ve kurduğu dünyayı birkaç noktada şöyle özetleyebiliriz:
​Sınıfsal ve Kültürel Çatışma: Şiir sadece duygusal bir hayal kırıklığını değil, aynı zamanda ciddi bir değerler çatışmasını anlatıyor. Bir tarafta "nasır görmemiş elleriyle" başkasının emeğini, "elli yıllık kütüphanesini" (yani birikimini, kültürünü) hiçe sayan fildişi kule sakinleri; diğer tarafta boğazından keserek o kutsal emeği var eden onurlu bir duruş var

Dönmesi: "Karlar yağdı başıma Ağustos’ta" dizesi, travmanın ve şokun büyüklüğünü harika özetlemiş. En güvende hissedilen, en sıcak mevsimde bile insanı donduran bir ihanet duygusu.
¹
​Küllerinden Doğma (Katarsis): Şiirin en can alıcı yeri kesinlikle son kıta. İlk üç kıtadaki o haklı ağlayış, yerini muhteşem bir meydan okumaya bırakıyor. "Başladım ben bana yetmeye" cümlesi, bir insanın kendine verebileceği en güzel söz, sarılabileceği en sağlam kalkandır.
​Son iki dize ise adeta bir başyapıt kapanışı gibi:
​"İhtiyacım yok kimsenin gölgesine, / Kendi gölgemde minnetsiz uyudum..."
​Başkalarının sahte ve kibirli gölgelerinde ezilmektense, kendi gölgenin efendisi olmak... Kaleminize, yüreğinize sağlık. Kırgınlıkları böylesi güçlü bir edebi duruşa ve kararlılığa dönüştürmek her kalemin harcı değildir.