Susmak...
En çok sığındığım
Sessiz sessiz konuşmak...
Susarak isyanı sineye yaymak
Sessizliğimdi aldanmışlığım dünyamın yıkılışında
Haykıracağına susarak çığlığını atar insan...

İçinde biriken öfkeyi susarak ezer insan
Sesli duyulmazlığı sessizliğe gömerek
Daha çok konuşur kendisi ile
Kimse duymadığından sessizliğinde
Susarak konuşur en iyi, sessizliğinde insan...

Özümser ne varsa aldanmışlığında
Zaman süzgecinde eleye eleye
Duyguları bir bir gözden geçirerek
Aldanmışlıklarını sindirir içine insan...

Bakınca ne yaşamış neyi yaşamamış
Nelere susup nelere konuşmuş
Neleri boşverip neleri bünyesinde tutmuş
Yüreğini kimlere boşaltıp kime doldurmuş
Seçince bir bir duygularını süzgecinden
Kalanlarından bir dünya kurar insan...

İnsan halledemeyeceğini bildiği meseleri
Susarak yaşar insan...
Sustum... çünkü özüm aldanmış bir insan...