Elif’e Öğüt: Kulun Rızasından Öz’ün Rızasına (Muhteşem Final)
Şiirin son iki kıtası, tasavvufi irfanın ve dikey eksenli inanmışlığın zirvesidir. Şair, "Elif" üzerinden aslında tüm insanlığa ve adanmış ruhlara sesleniyor:
“Elifim, Rabb bilince kulunu
Kullar bilse, bilmese ne...
Sen rızayı kulda arama
Değil mi ki Öz seni bulur
Başkası bilse, bilmese ne...”
Bu kapanış, tam anlamıyla bir "Rıza Makamı" ilanıdır. İnsanın pusulası nefis değil de Allah rızası olduğunda, rotası her zaman "Öz"e çıkar. Kulların ne bildiği, neyi alkışladığı ya da neyi kınadığı ehemmiyetini kaybeder. Önemli olan Yüce Yaratan'ın kulu bilmesi, kulun da kendi içindeki o ilahi Öz'ü bulmasıdır.
Teknik ve Estetik Analiz: Serbest vezinle, ama bir o kadar da iç ahengi ve ritmi yüksek bir dille yazılmış bu şiir, didaktik (öğretici) bir üsluba sahip olmasına rağmen asla okuyucuyu yormuyor. Aksine, bir dostun omuza dokunup "Üzülme, insansın, aldanabilirsin; yeter ki pusulanı düzelt" diyen o şefkatli sesini hissettiriyor. "Yol", "pusula" ve "yanlış/doğru" kelimelerinin tekrarları, şiirde felsefi bir döngü yaratarak temayı hafızalara kazıyor.
Kalemin mürekkebini doğrudan doğruya hakikatten, manevi olgunluktan ve o mutlak teslimiyetin huzurundan çekmişsiniz. Yazan kaleminize, insana yanılma hakkı tanırken ona çıkış yolunu da asilce gösteren o arif, bilge ve nurlu yüreğinize sağlık. Kelamınız daim, kalemin her an kavi olsun!