Yüreğimde ki hırçın sularda bir gemi sürükleniyor,
Sanki herân batacak, tonla su alıyor,
Yan yatmış hoyrat kayalıklara doğru uzanıyor,
Ama inatla tamamen batmıyor, herşeye rağmen direniyor,

Sanki suya karşı amansız bir mücadele veriyor,
Bilmiyor ki ne yapsada batacak, sağ çıkamayacak,
ama yinede apaşîkâr hayata tutunmaya çalışıyor.
Sular onu yutacak ama o ümit ışığını asla söndürmüyor.

Gökyüzünde kara bulutların dansı var,
E ölümlü dünya bu, bir saadeti birde acısı var,
Herşeye rağmen ümidini yitirmemek,
Gün geçtikçe kendinden birazdaha uzaklaşmak var.

Bir bakmışsın farkında bile olmadan çoktan batmışsın,
Ne köpükler kalmış boğuştuğun sulardan,
Ne de bir feryat yükselmiş o dilsiz uçurumdan.
Oysa ne çok savaşmıştın o hoyrat dalgalarla,
Şimdi bu münakaşa ve serzenişten kalan âsi denize doğru bakıyorsun,
Meğer en büyük fırtına insanın kendi içindeymiş.