Dil ve Kültür Çatışması: Tarafların birbirini tanımaması, kıyafet ve dil bilmemesi; bir tarafın korku çığlığının diğer tarafın zihninde "savaş işareti" olarak yankılanması, insanlık tarihinin en kadim trajedilerinden birini —iletişimsizliği— çok güzel simgeliyor.

İlkel Doğa ve Sayıların Yokluğu: Kabilenin sayı saymayı bilmediği için bir kızın eksikliğini fark edememesi, hikayeye çok otantik ve ilkel bir atmosfer katmış. Bu detay, kaçan kızın hikayeyi çözmesi için harika bir kapı aralıyor.

Arzu ve Yıkım (Efsunlu İksir): Annenin hazırladığı iksir kabile erkeklerini evcilleştirip öfkelerini aşka dönüştürse de, bu kez aynı arzu onları birbirine düşürüyor. Saldırganlıkla çözülmeyen kabile, bu kez aşkın getirdiği kıskançlıkla kendi kendini yok ediyor.

Korumacı Cadı ve Döngü: Hikayenin sonu en vurucu kısmı. Başta annelerinin onları neden eve hapsettiğini anlamayan ve belki de isyan ederek ormana kaçan kızlar, yaşadıkları bu dehşetten sonra annelerinin haklılığını ve ormanın vahşetini anlıyorlar. İtaatsizlikle başlayan yolculuk, büyük bir farkındalık ve boyun eğmeyle son buluyor.

Orman günümüzün sokakları kızlar aynı kızlar yalnız bir farkla çıplak olan erkekler değil mualesef kızlar..

O kizlarki annesi cadı onların gözlerinde erkekler ise vahşi ne varkî etki tepki meselesi gözden kaçan

Şiir anlamlı bir o kadar da düşündürücü her mısrası ayrı bir olgu

Kutlarım sizi vede şiirinizi tebrikler

yudumyunus