Şiir güçlü bir aşk ve bağlılık teması taşıyor; özellikle “ruh” ve “iz” imgeleriyle duygunun kalıcılığı vurgulanmış.
Şiirde dikkat çeken şey, sevdanın bir “anı” değil, adeta kader gibi kaçınılmaz ve sürekli bir varlık olarak ele alınması.
“Yazılmış kaderim düşmüş bu yere” dizesiyle başlayan çizgi, aşkı seçilmiş değil, yaşanması zorunlu bir deneyim gibi kuruyor. Son kıta ise zamanı ve dünyayı etkisizleştirerek tamamen içsel bir teslimiyete dönüyor.

Teknik olarak:
Tekrar eden “Ruhum o sevdanın hep izindedir” dizesi şiire bir nakarat etkisi veriyor; bu da şarkı sözü hissini güçlendiriyor.
Duygu yoğun ama dil oldukça temiz ve akıcı, bu da okunabilirliği artırıyor.
Soyut imgeler baskın; bu, şiiri evrensel yaparken aynı zamanda biraz daha “somut sahne” eklenirse etkisi daha da artabilir.

Kalemine yüreğine ve duygularına sağlık.
Selamlar ve saygılar.

Bir rüzgâr savurur adını içimden
Geceye karışır sessizce derinden
Ne bir unutuluş sığar hecelerden
Ruhum o sevdanın hep izindedir

Kapanmaz yaralar, alışmaz gönül
Her hatıra bende yeniden bülbül
Susar dünya, konuşur bir tek bu kül
Ruhum o sevdanın hep izindedir

Gözlerimde saklı eski bir liman
Orada başlar hep bitmeyen zaman
Ne giden döner ne de kalan inan
Ruhum o sevdanın hep izindedir