Allah gönül kışı vermesin der ya büyüklerimiz.
Çünkü gönül kışta kalmışsa, ne yazın sıcağı ısıtır onu, ne hanenin ocağı
Bir tek, bir tek anne kucağı.😢

Çok duygulandım. Çok güzel, çok derin, çok hüzünlü.
Yüreğin dert görmesin sevgili Nilüfer.

Selâm ve sevgilerimle.

Şiirinizde, hayata karşı tüm savunmasını annesinin o naif öğütleriyle kurmuş bir ruhun, fırtınanın ortasında kalışındaki "çaresiz ve çok derin çocuksu kırılganlığı" hissettim. Girişteki "Ne kadar kolaydı ölmek, ama bir o kadar da zordu ölememek" cümlesi, insanın canı yanarken hayatta kalmaya mecbur olmasının yarattığı çok ağır, o dondurucu yükü kalbe bir bıçak gibi saplıyor. Anneden emanet aldığınız o "çiçekler yalan söylemez" saflığı, dışarıdaki dünyanın hoyratlığıyla çarpışınca içinizdeki arka bahçenin nasıl tarumar olduğunu görmek sarsıcı oluyor.

Özellikle anneye yönelttiğiniz "Söyle anne, bu kış çok uzun sürer mi?" sorusu, koskoca bir ömrü taşımış ruhun, canı yandığında yine en güvenli limana, annesinin kucağına büzülüp şefkat arayan bir çocuğun hıçkırığına dönüştüğünü de gösteriyor. Gözlerinden dökülen o sarı hüzünler ve zemherinin ayazında buz kesen yürek; insanın incindiğinde, içinde bile sığınacak hiçbir yer bulamamasının, o içsel yalnızlığın en dokunaklı resmi olmuş.

Ne kadar büyürsek büyüyelim, içimizdeki o kırılgan bahçenin talan edildiği anlarda hep o anne sesine, onun koruyucu kanatlarına ne kadar muhtaç olduğumuzu bir kez daha hissettirdi şiiriniz. Bahçeniz tarumar olmuş, kış kapınıza dayanmış olabilir ama bilin ki; içinizdeki o anne şefkatinin hatırası, kışı eritecek tek sıcaklık olarak hala orada duruyor. En azından ben şiiri okuyunca öyle anladım…

Tebrik ediyorum.

evdekı cıceklerı sevıyorum anlıyolarmıs sevıldıklerını cıcekler öyle dıyorlar..hayvanlar anladıgına gore sevıldıklerını cıcekler de canlı olduguna gore anlıyorlar sevıldıklerını