Nice Verd-i sahrâ’yı kumlara gömenleri gördüm
vicdansızdılar

Kum Laleleri gözlerime sevgiyle bakarlardı
küçücük elleriyle ellerimi tutarlardı
sırrım çöle gömülürdü, seni arardım

ey kapı, biraz aralan
omzumda kırık çağların tozu var
ben ki geceyi sırtımda taşırdım
bir damla selah için kızgın kumları içerdim

ben ki çöller geçerdim
adlarını unutan şehirler görürdüm
her kuyuda yüzümü arardım
her yüzde bir yetimin izi kalırdı

zebercedden kuşlar uçardı içimden
kanatları küle değerdi, susardım
ben yine de göğe bakardım
kalbimize inersin diye

yitik duaların külleriyle
ve alnımda uzun yolların izleriyle
sesleniyordum:
çünkü insandım
beklerken yorulurdum

sonra bir sabah
kum sustu, sevgi çiseledi
ve merhamet yürüdü kızgın çöllere

yetimlerin adlarını
gökler ilk kez zikretti

ey kapı, açıl artık
ben geldim
alnımda çöllerin iziyle geldim
al beni de ne olur
mübarek fethine götür

artık ben de yetimim…