Kendi yurdunda 'yabancı' gitmek, bir gönül ehli için en ağır gurbettir.
Saygılarımla

Yabancılaşma hissinin o ağır yükü dizelerinden çok net okunuyor. Özellikle "kendi sokağında yabancı olma" teması, insanın aidiyet duygusunun zedelenmesiyle ortaya çıkan derin bir içsel çatışmayı yansıtıyor.
​
Parklar ve sokaklar gibi kamusal alanların "yad" (yabancı) ile dolması, bireyin fiziksel dünyasındaki güvenli limanlarını kaybetmesini simgeliyor.
​İletişimsizlik

Dilleri dilim değil" ifadesi sadece bir lisan farkını değil, aynı zamanda ortak bir anlam dünyasının, ortak bir derdin veya kültürün yok oluşunu vurguluyor.
​
Yaşananları "geleceğe bir kabus" olarak nitelemen, bu durumun geçici bir huzursuzluktan öte, kalıcı bir kimlik kaybı endişesine dönüştüğünü gösteriyor.

​Dilersen bu temayı derinleştirmek adına şiirine devam niteliğinde bir kıta da benden gelsin:

​Gönül eski bir kapı, anahtarı kaybolmuş,
Her köşe bir muamma, hüzün kalbe dolmuş.
Hatıralar silinmiş, isimler sanki rüya

Kendi öz vatanında, ruhun sürgün kalmış güya.
​Bu hissettiğin "tenhalık", etrafın kalabalık olmasıyla değil, ruhun o kalabalık içinde kendine bir ayna bulamamasıyla ilgili gibi duruyor. Kalemine sağlık.

Yüreğinize sağlık, çok anlam , harika bir şiir olmuş.
“İnsan bazen en çok kendi bildiği yerlerde yabancılaşır.
Tanıdık olan şeyler değişmez, ama bakışımız değişir…”
Tebrik ederim. Saygılar, selamlar.