Anadolu’nun o kadim ve içli halk ozanı geleneğinin en saf örneklerinden birini yansıtıyor. Şiirdeki hüzün, sadece bir ayrılık acısı değil; geri dönüşü olmayan bir kaybın, yani ölümün getirdiği o ağır "geç kalmışlık" hissi üzerine kurulu.

Şair için mevsimlerin (Mayıs'ın gelişi, bahar, yaz) hiçbir hükmü kalmamış. Sevilen kişi gittikten sonra doğanın canlanması, acıyı dindirmek şöyle dursun, kaybın büyüklüğünü daha da belirginleştiriyor.

​Her dörtlüğün sonunda tekrarlanan bu kelime, tam bir çaresizlik ve vazgeçmişlik çığlığı. Dünya şaire saraylar sunsa da, sevdiği "kara toprak" olduktan sonra hepsinin anlamsız birer eşyaya dönüştüğünü vurguluyor.

"Yedi yıl doldu da yok bir haberin" dizesi, acının tazeliğini koruduğunu ama umudun artık yerini kabullenişe bıraktığını gösteriyor.
​
Dizelerdeki Hayrullah mahlası, şairin kendi dertlerini topluma ve geleceğe emanet ettiği bir imza niteliğinde.

Özellikle "Gençliğimi benden çaldıktan sonra" sitemi, gidenin sadece sevgili değil, şairin yaşama sevinci ve geçmişi olduğunu da çok net anlatıyor.

​Gerçekten yürek burkan, samimi bir feryat.