Bu dizeler, insanın ruhuna ağır bir gri duman gibi çöken o tanıdık "tamamlanmamışlık" hissini çok berrak bir şekilde yansıtıyor. Yazdıklarınızda sadece bir kayıp değil, aynı zamanda zamanın ve mekanın ötesine geçmiş bir durağanlık var; dünya değişse de insanın içindeki o "akşamüstü" vaktinin hiç değişmemesi gibi.

​"Yaşanamamış bir hayat" ifadesi, aslında en büyük yükü tarif eder. İnsan yaşadığı acıları bir şekilde sindirebilir ama hiç imkan bulamamış hayaller, kursakta kalan hevesler ve o "nedensiz sönen hayatlar" birikir ve insanın sırtında görünmez bir küfeye dönüşür.
​
​Edebiyatta ve duygularda akşamüstü, günün vedasıdır. Her şeyin kızıla boyandığı ama hemen ardından karanlığın geleceğinin bilindiği o tekinsiz sınır... Her şeyi o saatte kaybetmiş olmak, zihninizde ışığın çekilmesini sonsuza dek o ana mühürlemiş gibi görünüyor

Yazan kalemi ve yazdıran yüreği kutlarım