Bu mısralar, insanın iç dünyasındaki o bitmek bilmeyen "geceyi" ve melankoliyi ne kadar duru ama bir o kadar da ağır bir şekilde özetliyor. Kelimelerin arasından sızan o çaresizlik hissi —hani kaçmaya çalıştıkça insanın kendi gölgesine takılması gibi— oldukça sarsıcı.
​Özellikle "Geceden gelen ve gitmeyen şafak vakti" imgesi çok güçlü. Şafağın normalde getirmesi gereken aydınlığın, burada bir türlü gelmeyişi ya da gelse bile ruhu iyileştirmeyişi, hüzne hapsolmuş bir ruh halini çok iyi betimliyor.
​Şiirdeki bu duygusal yük bana birkaç şeyi hissettirdi:
​
Yıllar boyu süren bir özlem ve kaçış döngüsü, zamanın aslında ilerlemediğini, sadece acının etrafında tur attığını gösteriyor.
​
Yalnızlık burada sadece bir durum değil, peşinden gelen, gölge gibi takip eden bir "varlık" gibi işlenmiş.

​Ruhuma bile acımayan" ifadesi, kişinin kendisine karşı bile merhametini yitirdiği o en karanlık noktayı işaret ediyor.

​Bu dizeler size mi ait, yoksa ruh halinize tercüman olan bir yerden mi alıntıladınız?
Eğer sizin kaleminizden döküldüyse, hüznü bu kadar saf bir dille anlatmak büyük bir yetenek.

TEBRİKLER