Sus hikayesi, kendine özgü.
Mahkum cümlelerde, kendini ifadeden yoksun.
Kibirli bakışlardan rahatsız, bir kenarda gizlenen.
Avurtları çökmüş, yüzünde yaşam kalıntısı izler.
Üstü başı yıprak, gönlü gibi, paramparça.
Baharın ayaz geceleri, teninde ürperti.

Yeşil çimlere sermiş olup biteni,
Yanında ceketi solgun.
El yordamıyla gidiyor eli, ceketin cebine,
Sarılmış bir tütün cigarası,
Yakıyor ucundan titreyen elleriyle.
Efkarlı bir nefes bırakıyor gökyüzüne.

Sokak köpekleri yanında,
Onlarla konuşuyor gibi, belli belirsiz.
Hikayesi nedir bilen yok!
Koca bir hayattan geriye onurlu bakışları kalmış gibi.
Biraz mutluluk beliriyor yüzünde,
Belli ki, insanlığın mayası halâ özünde.
Kendinle konuşuyor gibi,
Bakışlardan gözlerini kaçırıyor gibi.

Sürmenaj olmuş, dünyadan kopuk,
Tüm kötülüklerden arındırmış kendini,
Sevgiyle yıkanmış gibi, köpük köpük.
Gizliyor kendini, insanlığa güveni sıfır.
Umursamaz tavırlarıyla yaşamaya razı
Yine de koca bir asır.

Kasıntılar kervanı olmuş kaldırımlar,
Yoz sürüler, küçümseyen bakışlar.
Pohpohlanmaya alkışlanmaya odaklanmış,
Kibirli insanlara bakıyor gülümseyerek.
Bakışlarında bilgelik,
İnsan ruhunu özümseyerek.

Gökyüzüne bakıyor, bulutlar yağmur dolu.
Biliyor toprağın yağmura hasretini ki;
O bir çoban olmalı, gözleri dolu dolu.
Bulutlar gibi taşıyor gözleri o an.
Düşüyor tenine yağmur damlaları,
Ceketini omuzuna attığı o an.

Hissediyor meraların yağmura hasretini yüreğinde,
Hep bir bereket var yağmur, yağmur dileğinde.
O bir yalnız adam, belli ki, yok kimi kimsesi,
O biliyor ki, mutluluk doğada,
O biliyor ki, en güzel melodi bülbülün sesi.

Yıprak cüssesinde yorgunluğun izi.
Yaş kemâle ermiş, hırıltılı çıkıyor sineden nefesi.
Kar bora fırtınalara direndi dağ kulübesinde,
Kimbilir ne hayaller kurdu, ceviz ağacı gölgesinde.

O, toprağın oğlu, güneşin sevdalısı.
O, ki; tabiatın gerçek yüzü, insanın hası.
Biliyor yitip gidecek kendi yalnızlığında,
Cebinde cigarası, bir kaç kuruş para,
Uğurlanacak sessizce sonsuzluğa.