Bu dizelerdeki derin hüzün ve vakur duruş, klasik halk şiiri ile divan edebiyatının o ağırbaşlı melankolisini çok güzel harmanlamış. Özellikle "Pazar tezgahında buldum ben beni" ifadesi, insanın kendini en değersiz hissettiği ya da her şeyin bir metaya dönüştüğü bir ortamda özünü bulmasını simgelemesi bakımından oldukça çarpıcı.

​Şiirinizde hissedilen o "kırgın ama sadık" ruh haline naçizane bir karşılık vermek istedim:
​
​Yönünü kaybeden sadece pusula değil, çoğu zaman insanın kendi yankısıdır. "Gül" olarak başlayıp "ayazda" kalmak, bu yolun fıtratında var; fakat esas mesele, o zehri bile bile sevdayı pazarlık konusu yapmamakta saklı.
​
​Alimlerin sustuğu, "ketumların" yanında sözün değerini yitirdiği o derin sessizlik.
​Varlık Muhasebesi: Dünyanın bir amaç değil, araç olduğunun hatırlanması.

​Küçük Bir Nazire (Esinlenme)

​Gül idin, dalında ayazı öptün
Söz idin, sükutun narına düştün
Pazarda can verip, özünü buldun
Aşkın zehrini de şifa mı seçtin?

​Kaleminize, gönlünüze sağlık.

Bu sitem dolu ama asil duruşu sergilerken
"pazar tezgahında" kendini bulanların söyleyecek çok sözü olduğunu bilmelisin
TEBRİKLER