1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
58
Okunma
Gözlerin değdiğinde susmayı öğreniyor içim,
Sanki her kelime kırılıp dökülüyor dudaklarımdan.
Bu gece yine sensizliğin dibine çöktüm,
Masada yarım kalan cümleler ve eksik sen varsın.
Mevsimler bile kandırıyor artık beni,
Her açan çiçeği umut sanıyorum.
Oysa en çok bahar yoruyor insanı;
Çünkü bazı vedalar tam çiçek açarken oluyor.
Sen bana bakarken dünya duruyor sanıyordum,
Meğer yalnızca ben zamanın içinde kaybolmuşum.
Bir “git” demen yetti geceyi büyütmeye,
Şimdi sokak lambaları bile yüzünü taşıyor.
Ardından yürümüyor ayaklarım artık,
Ama kalbim hâlâ senin geçtiğin yerde bekliyor.
İnsan sevdiğinin yokluğunu da sever mi?
Ben galiba en çok bunu senden öğrendim.
Ayres.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz