Şiirinizdeki o derin hüzün ve zamanın getirdiği toz tabakası, bir hatırlayışla nasıl aniden canlanıyor, çok güçlü hissettiriyor.
"Zaman ilaç değil miydi" sorusu, yılların iyileştirmesi gereken acının aslında kıymetli ama acılı bir hatıra olarak kalmasıyla ne kadar da çelişkili ve insani bir durum olduğunu gösteriyor
Genelde zamanın her şeyi unutturacağını veya iyileştireceğini düşünürüz, oysa sizin şiirinizde zaman sadece duyguyu "yıllanmış" ve değerli hale getiriyor, acıyı silmiyor.

"Cesaretsizlik ve mantık / Sebeptir bu yaşıyamadıklarıma" dizesi, hayatın kaçırılan fırsatlarını rasyonel gerekçelere bağlamanın yarattığı pişmanlığı çok net anlatıyor.

İlk lezzetin ve ilk tadın, 22 yıl sonra bile aynı şiddetle hissedilmesi, o anın izinin hiç silinmediğini kanıtlıyor. Bu durum hem tatlı hem de eziyetli bir hal alıyor.

Şiirin sonunda gelen "Helal et hakkını" ifadesi, uzun süren bir bekleyişin veya borcun, nihayetinde bir vedaya ve affetmeye dönüşmesini simgeliyor. Bu, büyük bir içsel yükten kurtulma çabası gibi duruyor.

Yüreğine kalemine sağlık kalemdaşım