Muhterem Duayen kalem Remzi Timar beyefendi,

Edebiyat Defteri’ne eklediğiniz bu eserinizde kaleminizi adeta bir neşter gibi kullanmış; hatır gönül dinlemeden, doğru bildiğinizi ve hissettiğiniz o derin kırgınlığı bir cerrah titizliğiyle dizelere dökmüşsünüz… Neşterin açtığı yara derindir ama gerçek her zaman şifadır... Bu beş dörtlükte de bir dostluğun muhasebesini tam vaktinde ve tam yerinde yapmışsınız:

Birinci dörtlükte; sevginin bir rekabet değil, bir yol arkadaşlığı olması gerektiğini hatırlatarak nezaketle veda etmişsiniz…

İkinci dörtlükte; tüm zorluklara rağmen dostluğun içindeki samimiyetin önemini vurgulayıp, aslında kalbinizdeki o yapıcı ruhu ortaya koymuşsunuz…

Üçüncü dörtlükte; "Süslü püslü laf döşeme" diyerek sahteliğe olan tahammülsüzlüğünüzü ve neşenize limon sıkanlara karşı duruşunuzu harika bir halk tabiriyle mühürlemişsiniz…

Dördüncü dörtlükte; "İşte bura en son durak" diyerek mesafeli dostlukların kuruluğuna sitem etmiş ve son noktayı bir usta vakarıyla koymuşsunuz…

Beşinci dörtlükte ise; elinizdeki "kırık sazın" artık haz vermediğini söyleyerek, gönül yorgunluğunuzu mahlasınızla birlikte tarihe not düşmüşsünüz…

Kaleminizi hiç bükmeden, en yakın dostunuz olsa bile hakikati haykıran o mert üslubunuzla bizlere yine gerçek bir duygu dünyası sunmuşsunuz…

Gönlünüze, emeğinize sağlık…Kaleminiz baki olsun…

Saygılarımla..