gözümü onlara diktim, geldiğim yere..

onlar da gözünü bana dikti

gittiğim yere..

gelen ve gidenleriz.. nefretimiz bir izlerimiz aynı
hırsımız ortak

kıpır kıpır mı desem kıvır kıvır mı
yerinde duramıyor

- işte bu o! tanıdım seni..

kör solucan önünde duran perdeyi aralıyor.. arkası karanlık.. kendi ışığıyla deliyor karanlığı..

ardından sürünüyor izlerin

suyu geçip karaya çıkıyor

burası
onun için bambaşka bir dünya
yeni bir hayat..

bir solucan nasıl olur da milyarlarca metreküp sudan, şu hayattan sıkılır

ve nasıl olur da bir avuç karanlık toprağı, böylesi bir aydınlığa tercih eder?

ölümüne ilk adımı atıyor nemli toprağa..

şimdi öyle ağır ki beden.. oysa suda hiç böyle değildi..
yoksa yol yakınken
geri mi dönmeli?

ama dönmüyor..

ardından gidiyor izlerin
ve bunları sana yazıyor..

- işte bu o! tanıdı seni..

aklı bir karış,
herşeyden uzak..

gözlerini havaya dikmiş,

uçtu uçacak..