merhaba canımın içi.
nasılsın? inşallah iyisindir.
beni soracak olursan,

bir cümle okudum az önce.
basit üzerinde çok düşünülmemiş
ilham beklememiş, imgesiz, simgesiz,
dümdüz bir cümle.

"seni özlemedeğimi düşünme sakın,
o sigarayı da az iç."

okudum dedim ya duydum aslında.
senin sesinden.
senin o içimi titreten şekerli sesinden.

duydum. durdum.
sana bu satırları "zeytinime dokunma
gardaş" bankından yazıyorum.

nasıl sevdin beni?
ne zaman sevdin böyle?
diye sormuştun hani.
yavaş yavaş demiştim.
önce sesini
şiire bahşedilmiş nimet olan sesini.
sonra her şeyini.

en son kokun kazındı hafızama.
canı ne zaman isterse o zaman gelirdi.
ilk defa ben istedim diye
burnumun ucunda şimdi. ne güzel.

o sigarayı yine yakmışım.
dumanı gözüme kaçınca farkettim.

beni özlemediğini düşünmedim.
seni düşündüm. beni düşündüm.
bizi düşündüm.
ilhamsız, imgesiz, simgesiz
öyle dümdüz cümlelerle düşündüm.

seni bilmek nimetine şükürle
sadece bana ait olan her şeyimle
sana ait olmak duygusuna
minnetle
sarılıp düşündüm.

tam şuan
sırtıma vuran güneşten sakınmak için
kendine bir gölge arıyorsun belki.
belki tam tersi. üşüdün.
benimle güneşleniyorsun.
malum havalar bir tuhaf bugünlerde.
dikkat et üşütme.

belki neşeli bir sohbet dönüyor etrafında.
gülüyorsun. (dilerim öyledir.
bilirsin gülüşüne meftunum)
canın sıkılıyor belki benim gibi.
kıyamıyorum.
sıkılmasın istiyorum bir yandan.
bir yandan benim gibi hisset.
beni hisset.
sıkıştığım yerden çıkamıyorum.
yok yok burası çok dar.
sana bir şey olmasın.

merak ediyorum.
bu can denen şey
acaba
ne kadar basınca dayanabiliyor
ölçülebilir bir değeri var mıdır?

"çok düşünme aslanım!
atın ölümü arpadan.
aslanın ki aşktan olsun"

bu muktedir abi.
o’da benden vazgeçti.
yapma etme demiyor artık.
ne halin varsa gör’e geldi.

görüyorum güzelim. görüyorum.
seni göz göre göre seviyorum.

gaip mi?
bilmem o çok konuşmuyor bu aralar.
üç beş kelime, birkaç cümle.
az konuşuyor ama ağır konuşuyor.
(laf aramızda çoğunlukla da saçmalıyor)

haah geldi işte.
iti an mıydı? iyi adam mıydı?
neyse, sana mahsus selam ediyor.

ben de ediyorum. emanetimden
hasretle öpüyorum.



sana yakışır bir şiir olsun isterdim bu mektup.
bu kez olmadı, şiirleyemedim sevgilim.


(yazmaya başlarken saate bakmamıştım.
zaten niye bakılsın?
bitirince baktım.
17:07
bir delikanlı geldi.
bir selam bir de çikolata verdi.
sanırım bu gaip’in hakkı)