Yağmur ne güzel yağıyor.
Ve toprağın can kokusu yayılıyor etrafa huzur verircesine insanın içine...
Yazmak istiyorsun,
sonra vazgeçiyorsun.
Öğreniyorsun halâ
bir şeyler...
Hayat devam ederken;
Silkeliyor adamakıllı.
Mecbur bırakıyor gitmeye;
yaşadıkların.
Gördüklerin;
hiç aklına gelmeyenler olunca anlıyor insan her şeyi.
Biliyor tekrar kabuğuna çekilmeyi !
En vefalı dostmuş yalnızlık.
Ve gece !
Yazdıklarımı okuduğumda bazen;
Yüreğime diyorum
’Sen nelere dayandın’
Sabrın limanında,
iyi ki kaldın.
Hayatın kendiside
bu değilmi zaten...
Bu kaderi yazana
güvenmek.
İpler senin elinde felek !
Bir gün devran dönecek.
Gözlerimin hakkıda ödenmez hani.
Ciğerin yana yana
gömersin kalbine
sevgini.
Taştan ruhsuz insanlar;
kırar kalpleri !
Ve toplanmaz bir araya,
Unufak olan parçalar.
Bazen burnumun direği sızlar.
Ve susamam saatlerce...
Sarılırım kendime
sımsıkı.
Bana bunu öğretti
ihanet dolu yıllar.
Bir ALLAH, bir gönlüm, birde duygularım var !
...
Nigâr Güler