Anadolu’nun kadim halk edebiyatı ve tasavvuf geleneğinin en güçlü temalarından biri olan "fanilik" ve "tevazu" üzerine inşa edilmiş samimi bir nasihatname niteliğinde. Kaleme aldığınız veya paylaştığınız bu şiir, Yunus Emre’den Karacaoğlan’a uzanan o tanıdık ama eskimeyen bilgeliği hatırlatıyor.

Şiir, her canlının tadacağı o mutlak sonu hatırlatarak başlıyor. Bedenin geçiciliği ile ruhun yolculuğu arasındaki keskin ayrım, "Beden yürür cesed çürür" dizesiyle çarpıcı bir şekilde ifade edilmiş. İnsanın dünyadaki fiziksel varlığının bir "emanet" olduğu vurgusu ön planda.
​
​Dörtlüklerin sonunda tekrarlanan "Gururlanma insanoğlu" nakaratı, şiirin ana omurgasını oluşturuyor. Mevki, makam veya fiziksel güç ne olursa olsun, son durağın "kara toprak" olduğu gerçeği, insanın kendine biçtiği sahte büyüklük algısını yıkmayı amaçlıyor.

Yüreğinize sağlık, bu tarz derinlikli ve düşündürücü paylaşımlar her zaman kıymetlidir.

Hayırlı Huzurlu akşamlar
Mutlu geceler dilerim harika
Bir yorum güzel bir eser
Yürekten Kutluyorum saygılar selamlar

Güzel bir çalışma
Emeğinize ve kaleminize sağlık güzel bir çalışma anlamlı dizeler kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar gönderdim hayırlı akşamlar dilerim