inanç kırıntıları taşıyorlar her evden
karıncalar artık yuvalarına...

geceler ısırıyor sivrisinekler yerine kuytumuzu
birbirimizi yiyor ve aç yatıyoruz
daha aç kalkıyoruz...

yarım portreler çiziyor ünlü ressamlarımız
manzaralar kül renginde
çocuklarımız artık ağlamıyor
gülmüyor
şiirleri alevlendirecek kıvılcımlar için çarpışıyor
nahif ruhlu kutsal şairlerimiz
kimi kolunu
kimi bacağını veriyor
yeniden yakmak için güzellik ateşini
vicdanlarını kendilerine tokat yapıp
kendini suçlamaktan nefes alamıyor
delikanlı mert evlatlarımız
sessiz kahramanlığın kutsallığını dahi feda etmeye hazır
sayısız fedailerimiz utanıyor kahramanlıklarından
çünkü çocuklar ölürken ve ağlarken
hiç bir mert delikanlı
komik şöhret istemez
bilinmek istemez
sadece savaş ister
zulme ölüm darbesi
onun tüm amacı budur
ben hepsini duyuyorum
ruhları içimde anıt
şehadetleri eşsiz
sessiz
beklentisiz...

dibi görünmez bir suç ve utanç hali
iktidar çaresizliği bahane kılmaz
kılıç keskinleştikçe ruhu ve kalbi deler
savaşsız şehadet utancıdır her hakiki yiğidin...

can-i