Halk Edebiyatı geleneğinin (özellikle de Aşık Tarzı) günümüzdeki güçlü bir yansıması gibi duruyor. Sitem, hikmet ve toplumsal eleştirinin iç içe geçtiği bu dizelerde, ozanımız Hayrullah, dünyaya ve insana dair derin bir muhasebe yapıyor.

​Dostluk ve Hayal Kırıklığı: İlk dörtlükte karşımıza çıkan "Gül-diken" metaforu, göründüğü gibi olmayan dostlara duyulan kırgınlığı çok net özetliyor. İkiyüzlülüğün yarattığı tahribat, gözyaşının sele karışmasıyla doruğa çıkıyor

Üçüncü ve dördüncü dörtlüklerde şair, modern zamanın (veya genel olarak insanın) hırsına değiniyor. "Çirkef pazarı" ve "paslı kınında bekleyen kılıçlar", doğruluğun azaldığı ve maddiyatın/şanın ön plana çıktığı bir dünyaya karşı sert bir duruş sergiliyor.

"Sevda bir ateştir" diyerek klasik bir temaya değiniyor. Ancak buradaki fark, bu acıyı "küle yollayarak" bir nevi teslimiyet veya son bulma arzusunu dile getirmesi.

Şair, son dörtlükte (tapşırma) mahlasını kullanarak geleneği sürdürüyor.

Özellikle finaldeki "Sufanda’da yokuş bele yolladım" dizesi, yerel bir doku katarak şiiri soyut bir düzlemden alıp gerçek bir coğrafyaya ve yaşanmışlığa çıpalıyor.

​Hayrullah beyin yüreğine sağlık; dertli sözlerini tele dizip hakikati dile yollayarak, modern dünyanın karmaşasında kaybolan "edep izarı"na güzel bir hatırlatma yapmış.

TEBRİKLER HOCAM