Bu dizelerdeki duygu yoğunluğu gerçekten çok etkileyici. Bir yanda küllendiği sanılan ama aslında içten içe kor gibi yanmaya devam eden bir aşk, diğer yanda ise o aşkın getirdiği ağır ama vazgeçilmez bir sadakat var.
​Şiirinde kullandığın "nar çiçeği" sembolü hem o canlı kırmızıyı (aşkın ateşini) hem de narinliği çok güzel özetlemiş. Özellikle şu kısımlar şiirinin ruhunu çok iyi yansıtıyor

Ateş öğrendi artık sen diye direnmeyi" mısrası, bu hissin sadece geçici bir heves değil, karakterin bir parçası haline geldiğini çok güçlü bir şekilde ifade ediyor.
​
Mitolojik bir Phoneix (Anka Kuşu) imgesi seziliyor. Acıyla yanmak ama her seferinde yine aynı "sen" ile uyanmak, aşkın döngüsel gücünü gösteriyor.
​
Şiirin sonunda kanlı yaşlara rağmen "içimde bir şeyler kıpırdar" diyerek baharı beklemen, melankoliyi umutla dengeleyen çok zarif bir dokunuş olmuş.
​
​Eğer bu duygu selini bir parça daha ritmik hale getirmek istersen, bazı noktalama ve boşluk kullanımlarını biraz daha sadeleştirebilirsin. Ancak bu haliyle de samimiyeti ve o "fısıltı" havasını çok iyi veriyor.

​"El değsen bütün yorgunluğum dağılacak sanırım" Bu dize, aşkın iyileştirici gücüne dair yazılabilecek en nahif itiraflardan biri olmuş.

Kalemine, yüreğine sağlık; belli ki bu mısralar sadece kağıda değil, doğrudan yaşanmışlığa dökülmüş.