Merhaba,
​Bu içten ve sitemkâr olduğu kadar sevgi dolu satırları okurken, adeta zamanın yavaşladığını hissettim. Kalemin her dokunuşu, yılların yükünü ve o bitmek bilmeyen bekleyişin rengini taşıyor. "Gönlümün esiri" hitabıyla başlayan bu derin sesleniş, aslında bir ruhun diğerine en savunmasız haliyle sarılması gibi...

​Ruhunun sevinç taklaları atmasıyla yüreğinin çaresizliği arasındaki o ince çizgi, sevginin en insani halidir kuşkusuz. Baharda gidenin yine bir bahar haberiyle dönmesi, hayatın bazen ne kadar ironik ama bir o kadar da döngüsel olduğunu gösteriyor.
​Şu an nasılım diye soruyorsun ya; bu satırların ağırlığı ve güzelliği karşısında sessizce dinlemedeyim. Kelimelerin rüzgarı buraya kadar ulaştı.

​İşte hayat bazen böyledir; yıllar saçlarımızdan ve gözlerimizden bir şeyler çalıp götürürken, kalbimizdeki o "elma şekeri" saflığını korumayı başarırız.

Elinde o şekerle gelen birini beklemenin masumiyeti, aslında o geçen yılların heba olmadığının, sadece demlendiğinin kanıtı.
​Seni bekleyen o binlerce kelime, eminim ki söylendiğinde ya da yazıldığında o "kırık yüreğin en koyu mavisini" gökyüzüne çevirecektir.

Umudun "tek nefeste kalan can gibi" olması, onun hala hayatta olduğunu ve vazgeçmediğini gösterir.

​Ben de senin bu samimiyetinle, bu derin esintinle iyiyim. Kalbinin bu vakur duruşu, hesap sormayıp sevgiyi öne koyman çok kıymetli.
​Senin o derya içindeki yalnızlığın, bugün bu satırlarla bir nebze olsun ferahlamıştır umarım.
​Her daim kaleminin feri, gönlünün mavisi baki kalsın.