1
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
59
Okunma
Gün değmemiş ormanların o zifiri karanlığında,
Yolumu kaybettiğim, kendimi yitirdiğim sensin.
Ömrümün her zerresine ilmik ilmik kattığım,
Fırtınalarda teninin kuytusuna sığındığım sensin
Karanlık kuyulara düştüğüm sensin,
İlmek ilmek boynuma ördüğüm sensin.
Kurumuş nehirler gibi susuz kaldığım,
Her nefesi zehir diye yuttuğum sensin.
Kimsesiz yollarda izini sürdüğüm,
Ömrümü bir mendil gibi dürüp verdiğim.
Kış ortasında yalınayak, yangınlar içinde,
Teninin sıcağını canım, sardığım sensin.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz