Ne yaptınız siz böyle?
Gerçekten de okul yıllarım aklıma geldi ister istemez. Babam aksi, huysuz biriydi. Biz üç kız kardeş. Beni hep erkek çocuk doğacak diye beklemiş, doğa doğa çelimsiz bir kız vermişler eline.
-Bu da nasıl tüfek tutacak? Demiş.

Annem;
-Benim kızım tüfek değil, kalem tutacak! Demiş.
Ve bütün okul yıllarım boyunca sabahın köründe babam sıcacık yatağımdan kaldırırdı ava götürürdü. Yazın bıldırcın veya keklik avlatırdı, kışın yaban ördeği. . .

Eve dönünce annem elime kalem tutuştururdu.
Tek başına balık avlardım. Hele bir balık tutmadan gel; bir işi beceremiyorsun! Olurdu.

Sekiz yaşında araba kullanmayı öğrendim. Daha sağımı, solumu bilmezken,
-Babamın direksiyonu sağa kır. Demesiyle, sağı bilmeyen ben; araba ve babamla beraber bir dereye uçtum.

Sonra lise yıllarım başladı:
Hayatım bir Edebiyat Öğretmeni ile değişti. Türkan Metel.
Sıska, çelimsiz. . . Belki de o güne kadar gördüğüm ve görebileceğim en çirkin kadındı. Yaşıyorsa da, öldüyse de bütün yüreğimle sonsuz teşekkür ederim kendisine.

Bana edebiyat'ı sevdiren kadın. Boynuna her gün taktığı farklı fularları, öğrencilerinin gözlerine bakarak konuşması, koltuğuna otururken dahi bizi selamlaması. . .

Bir gün bize bir ödev sorusu sordu:
''Kimse size engel olmasa, büyüdüğünüzde ne olmak isterdiniz?''

Benim cevabım:
''Boynuna fular takan Edebiyatçı.'' Olmuştu.

. . .


Kalem tutmak böyle bir şey.
Canı acıtmıyor.


Daha nice yazılarınızı okumamız dileklerimle Sn. Yazarım.