Analizi ve Yorumu
"Faik Selçuk Kızılkaya, bu eserinde fiziksel bir esaretin nasıl ruhsal bir hürriyete ve manevi bir uyanışa dönüşebileceğini çok sarsıcı bir dille anlatmış. Dokuz aylık anne karnı ile otuz aylık 'dam' hayatı arasında kurulan o ince köprü, insanın bu dünyadaki varoluş sancısını çok net özetliyor. Şairin, 'Güneş ve Ay'ı dost edinip kalabalıklarda garip kalması, aslında her büyük ruhun geçtiği o yalnızlık imtihanının bir parçasıdır.

Özellikle 'Dünya zindanında hayatlar geçer' tespitiyle, asıl mapusluğun bu fani dünya olduğu gerçeğini dile getirmesi, şiiri tasavvufi bir derinliğe taşımış. Finaldeki 'Toprağın koynunda eşitiz şimdi' mühürü; zenginlik, fakirlik ve rütbe gibi dünyevi etiketlerin kara toprak altında hükmünü yitirdiğine dair en güçlü haykırıştır. Mapusta kabrini görecek kadar ölmeden önce ölme sırrına eren, hesabı ve mizanı her an gönlünde taşıyan bu kaleminize, o sabır ve inanç dolu yüreğinize sağlık. Bu mısralar, sadece mahpusun değil, her fani nefsin kendine sorması gereken bir vicdan muhasebesidir."