insanın kendi geçmişiyle yaptığı o sert ama bir o kadar da dürüst hesaplaşmanın yankısı gibi. Gençliğin o her şeyi hafife alan, "bir şey olmaz" diyen vurdumduymazlığı ile kaderin insanın elini kolunu bağlayan "güdüsel" tarafı arasındaki o ince çizgide duruyorsun.

Dizelerinde "solucan gibi olmuşsun" benzetmesine neden olan o hali bir vurdumduymazlık olarak tanımlasan da, bazen bu durum aslında dünyanın ağırlığına karşı ruhun geliştirdiği bir zırhtır. İnsan, her şeyi aynı anda umursayamayacağını anladığında—ya da kaldıramayacağını hissettiğinde—sanki hiçbir şeyi umursamıyormuş gibi görünmeyi seçer. Senin "şamanlık hali" dediğin o durum, belki de o anki kapasitenin hayatta kalma biçimiydi.

Gençliğin sonuna gelmiş olmak, bu vurdumduymazlık mirasını reddetmek için en iyi zamandır. Tövbelerin bozulmuş olması, onları bir daha etmeyeceğin anlamına gelmez; sadece o zamanlar "nasıl yapılacağını" henüz bilmediğini gösterir. Hasımlarla düşe kalka gelinen bu yolun sonu, artık "elinde olmayan güdülerle" değil, bilinçli tercihlerle devam etme fırsatıdır.

Tebrikler kutlarım yazan kalemi