Gözlerinde gördüm eşsiz bahârı;
Yüreğimde açan güller gibisin...
Sildin derûndaki sîtemi, âhı;
Rûhuma süzülen yeller gibisin...

​Gönlümün sarayı seninle doldu,
Hicrânın âteşi sararıp soldu,
Gözlerin hayatın durağı oldu,
Gönlüme can veren seller gibisin...

​Aşkın mızrabını vurdun derinden,
Oynattın dünyâmı sanki yerinden,
Feryadım yükselir bam tellerinden,
Sazımda inleyen teller gibisin...

​Bırakma elimi dünyâ dönerken,
Güneşim oluver ferim sönerken,
Aşkınla kavrulup bağrım yanarken,
Cennetten uzanan eller gibisin...

​Gönül bahçesinin en nâdir gülü,
Susturdun içimde dertli bülbülü,
Sanki bir masalın en tatlı dili,
Bahtıma yazılmış diller gibisin...

Zeytin karasıdır o derin gözler,
Orada saklıdır en gizli sözler,
Sanki her bakışın bin müjde izler,
Al çiçek kuşanan dallar gibisin...

​Sensiz bu hayatın tadı kalmasın,
Senden gâyrı gönlüm, murâd almasın,
Ayrılık, yalnızlık bizi bulmasın,
Birlikte yürünen yollar gibisin...

MEHMET KAHVECİOĞLU