Bu şiir, aşkın en uç noktasındaki o devasa bağlılığı ve muhtaçlık hissini iliklerine kadar hissettiriyor. Şair, kendini 'gönül kapısında bir dilenci' olarak tanımlayarak, sevgiyi bir lütuf, muhatabı ise sığınılacak tek makam olarak görüyor. Maddi dünyadan elini eteğini çekmiş, sadece manevi bir kabulün peşinde koşan yaralı bir ruhun sesi bu.

Özellikle 'Sürgün yemiş prangalı askerim / Senin sınırından geri çevirme' dizeleri, aidiyet duygusunun ne kadar derin olduğunu kanıtlıyor. Şair, özgürlüğü bir 'ceza' olarak görüp, sevdiğinin sınırlarında mahkûm kalmayı (yani ona sadık kalmayı) vatan toprağına duyulan özlemle bir tutuyor. 'Seni vatan bildim sana köleyim' vurgusu, aşkın bir coğrafya haline gelip, ruhun tüm yollarının o coğrafyaya çıkışının en net beyanıdır.

Finaldeki 'Özgürlüğü verip geri çevirme' isteği, sevgisiz bir özgürlüğün aslında en büyük tutsaklık olduğunu anlatan, çok derin ve felsefi bir duruş. Bir gidişin, sadece bir ayrılık değil, bir vatan kaybı olduğunu hissettiren; çok içli, çok yalın ve bir o kadar da vakur bir kalem.

Yüreğinize, kaleminize sağlık."