Bir yağmur serinliğinde
Akşamın yarı karanlığında
Veya simsiyah bir bulutta
Eğer açmışsa güneş
Nisan ayı çok uzakta ise
Veya çok yalnızsan
Sessizlik içindeysen
Eskileri düşünüyorsan
Sığın okunamamış bir şiire
Bir dost arıyorsan
Öyle sıradan falan değil
Candan, yürekten, sımsıkı
Gerçek bir dost

Bulamazsın değil mi?
Bulamazsın...

Ben bilinmezlerdeyim şimdi
Dolaşıyorum kime inatsa
Avareliğime kızıyorum
Artık nasıl bakıyorsam hayata
Herkese de öyle bakıyorum
Dünya, evren, yıldızlar
Kainatı değiştirecek insanlar..
Gidiyorlar bir sona
Nasıl bir son olduğunu
Kimse bilmiyor ama

İnce bir aydınlık vuruyor
Perdesi hiç açılamamış...
Odamın tavanında duruyor ışık
Aslında hiçbir zaman vurmadı
Pencerem,
Pencerem hep karanlık kaldı.
Aşkın bitmiş son hecesinde
Kimse yok gönlümde hiç kimse
Gelecekler düşünürüm o zaman
Pırıl pırıl gelecekler
Yapayalnız gelecekler

Aşklar, nisanlar, insanlar
Olmasın, yalnız o olsun
Sadece o olsun
Derdime derman, yarama ilaç
Mecnun’a Leyla
Aslı’ya Kerem olsun...

Gizli olmasın açık olsun
Anlaşılsın...
Orhan Veli’nin denizi
’’İstanbul’un orta yeri’’ olsun
Ve hiç kimse olmasın
Hiç kimse olamasın
O,
Şiir olsun...