Felsefi derinlik, varlık ve yokluk arasındaki o ince çizgide yürüyen bir zihnin yansıması gibi.

"Yokluğu tüketip yoku görmemek", insanın içsel yolculuğunda ulaştığı o en yüksek mertebeyi; yani her şeyden sıyrılıp kendi özüne dönme çabasını çok güçlü bir şekilde ifade ediyor.

Varlığın içinde yokluğu bilmek, egonun ve maddiyatın gürültüsünden kurtulup "hiçlik" makamına talip olmaktır.

​İ"İstenilenden geçip istekte kalma" vurgusu, arzunun nesnesinden ziyade, arzulama halinin kendisindeki o saf enerjiyi ve teslimiyeti işaret ediyor.

​Bu şiir, dünyevi sessizliğe (sükût) bürünürken aslında içsel bir fırtınanın dindiği, her şeyin aslına rücu ettiği bir anı betimliyor.

Kelime seçimlerinizdeki o kadim hava, mısralara hem bir ağırlık hem de zamansız bir hüzün katmış.

​Yüreğinize sağlık, kalemi elden bırakmamak gerek; bu tarz imgelerle örülü yolculuklar her zaman yeni keşiflere gebedir.

Sevgiler