Ax welatê min,
tu ne tenê ax û av î,
tu bîra min î ku di dil de digirî,
tu navê min î ku ez bi dengê xwe dibêjim.

Li her derê ku me çûn,
sînor li pêş me hatin danîn,
lê tu di nav rûhê min de
her tim bê sînor ma.

Ez ji te dûr im,
lê tu ji min dûr nî,
her şev li xewnanım têyî,
bi dengê dayikê, bi stranên kevn.

Ax welatê min,
di her xwînê ku ket,
di her gotinê ku hat qedexe kirin,
tu dîsa jiyan dîtî.

Em ne tenê li ser te dijîn,
em bi te dijîn.
Her gotin, her stran,
parçeyek ji te ye.

Ax welatê min…
rojek dê em bi ser bilindî
navê te bê tirs bêjin,
û tu jî bi azadî bibî stran.
*
Ah vatanım,
sen yalnızca toprak ve su değilsin,
sen kalbimde taşıdığım bir hatırasın,
sen adını kendi sesimle söylediğim kimliğimsin.

Nereye gittiysek,
önümüze sınırlar çizildi,
ama sen ruhumun içinde
hep sınırsız kaldın.

Ben senden uzağım,
ama sen benden uzak değilsin,
her gece rüyalarıma geliyorsun,
annenin sesiyle, eski türkülerle.

Ah vatanım,
dökülen her kanda,
yasaklanan her sözde,
sen yeniden hayat buldun.

Biz yalnızca senin üzerinde yaşamıyoruz,
biz seninle yaşıyoruz.
Her söz, her türkü,
senden bir parçadır.

Ah vatanım…
bir gün başımız dik,
adını korkmadan söyleyeceğiz,
ve sen de özgürce bir türkü olacaksın.