Bilmiyorum…
Bitse de gitsek istiyorum bazen, nedensiz.
Ne travma var içimde, ne de delilik,
ama bu ev, bu kapı, bu cam, bu balkon
“artık git” der gibi.
Sıkıldım değil…
sıkılmaktan da sıkıldım be kaptan.

Sesler şişiriyor içimi,
kuş sesi bile fazla geliyor artık.
Görmek istemiyorum, bilmek de.
Hissetmek… o da olmasın.
Ne boşvermişlik bu,
ne de isyan.
Bir şeyler bitmiş gibi sadece,
kırgınlığım bile bana kırılmış be kaptan.

Ne sevmek var içimde,
ne sevilmeyi beklemek—direnmiyorum.
Kalbim, hayaline bile üşeniyor.
Düşünülüyor muyum diye düşünmüyorum,
kimseyi arayasım yok.
Biliyor musun, artık özlemiyorum.
Aranmasam da eksilmem, biliyorum.
Anlıyor musun be kaptan.

Kendimden çok başkalarına üzülmekten
yorulmuşum meğer.
Derdin en ağırını kendime vermişim meğer.
Savaşların, ihanetin, bencilliğin arasından
yaşamayı aramışım meğer.
Öldüğümü bilmiyordum…
Sokaklar yürütmüyor,
kalabalıklar dar geliyor,
yağmurlar bir şey söylemiyor.
Yüzümde taşıdığım her şey
kalbime meğer yükmüş be kaptan.

Biliyor musun,
Bu gökyüzü bile “yorma kendini” der gibi.
Yıldızlara bakmak bile ağır geliyor.
Yeni başlangıçlar geride dilenci gibi,
hepsi aynı hikâye, aynı okunuyor.
Başı belli, sonu da aynı.
Daha başlamadan bitiyor,
bitiyor be kaptan.

Kenan Sevinç

X: @kirginkalemm
X: @kensvnc