Özlemek midir, bilmezsin.
Belki yalnızca ona benzeyen bir sızı.
Kalbin, yıllardır kapalı bir pencereyken
Onunla aralanır.

Ay sessizce çekilir göğe,
Işığını geri alır o an.
Çünkü bazı anlar vardır;
Gökyüzü bile kıskanır insanı.
Bir bakış düşer yüreğine.
Ne taşır seni,
Ne bırakır.

Dünya dışarıda kalır bir anda.
İçinde başka bir zaman başlar.
İliklerine kadar hissedersin
Adı konulamayan o hâli.
Ne mutluluk denir ona,
Ne hüzün yeter anlatmaya.
Kelimeler düğümlenir dilinde.
Söylemek istersin…
Susarsın.

Yaklaşsan büyü bozulacak sanırsın.
Uzak dursan canın yanar.
Kader ince bir çizgi çeker araya.
Ne geçilir,
Ne silinir.
Ve insan en çok
Ulaşamadığı yerde sever.

Sonra herkes gibi yaşarsın görünürde.
Gülersin.
Konuşursun.
Yürürsün.
Ama içinde,
Kimsenin bilmediği
Sessiz bir eksiklik büyür.
Çünkü bazı sevdalar
Kavuşmak için gelmez.
İnsanın içine dokunur,
Ve bir daha hiç gitmez.

mesakin-25 Nisan 2026