Melankoliyle yoğrulmuş derin bir veda ve kabullenişin portresini çiziyor. Şiirdeki duygu geçişleri, hem bir hayranlığı hem de ulaşılamayanın verdiği o sızıyı çok zarif bir yerden yakalıyor.
​
O "şirin maske"nin düşüşü, aslında bir yüzleşme anı. Karşınızdakinin sadece görünen neşesini değil, sakladığı o "bin gecelik kanayan güncesini" de görecek kadar ona yaklaştığınızı hissettiriyor.

Gözyaşlarına uçmayı öğretmek imgesi, acıyı bir sanata ya da bir kaçış yoluna dönüştürme çabasını çok naif özetlemiş.
​
​"dinledim gözlerinizi / sonra / konuştum ellerinizle"

iletişimin sözcüklerin ötesine geçtiği o mahrem alanı temsil ediyor.

Birinin acısını sadece bakarak anlamak değil, o acıyı elleriyle, yani varlığıyla hissetmek... "Çok acıyordunuz" ifadesiyle biten o sekans, empatinin en yalın hali.

Hep yanınızda kalmak istemenin verdiği o ağır sorumluluk veya korku.
​Kişi, bazen karşısındakini o kadar çok ister ki, bu isteğin büyüklüğü altında ezilip gitmekten korktuğu için "haber vermeden iskeleden ayrılmayı" tercih eder.
​
​Son bölümdeki "yalnızlıkta biz olmak" vurgusu, aslında iki yaralı ruhun birbirine ne kadar benzediğini anlatıyor.

Siz o denizi yüzünüzde taşırken, o aslında kendi tek kişilik yalnızlığında sizinle aynı hüznü büyütüyormuş.

Şiirin dili oldukça akışkan ve imgeler birbiriyle uyumlu.

Özellikle "bir hüznü emzirirken" ifadesi, acının sadece geçici bir durum olmadığını, beslenen ve büyütülen bir canlı gibi sahiplenildiğini hissettiriyor. Çok içten ve sarsıcı bir kalem.
Tebrikler kutlarım yazan kalemi ŞAİR ARKADAŞIM