LEYLA’YA SEREMONİ

Çareler de çaresiz, Leyla ile dertteyim,
Leyla cenderesinde, bitmeyen nöbetteyim.

Bir damla gözyaşıyla, vurgun yedi her yanım,
Dermansızlık çölünde, Leyla’da kaldı canım.

Mecnunluk âleminde, mahkûm oldum Leyla’ya,
Sarp yollarda rastladım, o sevdalım belaya.

Ah Leyla! Serserilik, raks eder şu gönlümde,
Ruhumu sarmalayıp, akseder bu dilimde.

Meçhul kadim zamanlar, Mecnun’a rehber oldu,
Leyla’nın divanında, diller seferber oldu.

Deryada katre gibi, Leyla’ya vasıl olmak,
Mecnun’a ömür katar, vuslata hâsıl olmak.

Sunsalar kucağıma, şu koskoca acunu,
İçinde Leyla yoksa mutlu etmez Mecnun’u.

Bilinmez sokakların, bilinmez mekânında,
Güftesiz şarkı oldum, Leyla’nın makamında.

Leyla bir seremoni, hakikatte ve düşte,
Kuralsız-kaidesiz, ağlayışta-gülüşte.

Kalemler yazmaz oldu, mısralar kifayetsiz,
Leyla’nın fermanında, özlemler nihayetsiz.

Ejder Yurttaş