YAĞMUR

I
Yağmur damlaları…
Gözyaşlarım gibi masum,
Sessizliğimin sesi gibi uysaldır.

Yağmur damlaları…
Suskunluğumun haykırışı,
Aşka davet edilişimdir.

II
Her damlada,
İlahî davete bir tecelli;
Her damlada,
Umutsuzluğa bir teselli;
Her damlada,
Yüreğime akan bir aşk seli gizlidir.

Nisan yağmurları, güz yağmurları,
Bana yakınlaştırır uzakları,
Selâm getirir nazlı yârden,
Karanfil kokar yanakları.

III
Biz yağmurlarla büyüdük,
Yağmurlarla ağlayıp, yağmurlarla güldük,
Çamurunda yoğrulup, balçığında dirildik,
Biz, yağmurları…
İlahî bir rahmet gibi kutsî,
İlahî bir aşk gibi ulvî bildik.

Yağmur sesiyle davet edildim,
Toyların neşesine;
Yağmurlarla uğurlandım,
Sevgilinin “gel” sesine;
Yağmurlar şahit oldu,
Gönlümün hevesine.

IV
Yağmurlar:
Bazen; Tuna’nın serinliğinden,
Bir akıncının serhat türküsünü;
Bazen; yeşil Nil’in derinliğinden,
Boz çöllerin kokusunu;
Bazen; Kafkasların doruğundan,
Şamil’in gür sesini;
Bazen de; Akdeniz’in enginliğinden,
Barbaros’un nefesini getirir.

V
Yağmurlarda buldum,
Karanlıktaki ışığı;
Yağmurlarda sevdim,
Şu gönlümdeki Maşuk’u;
Yağmurlarda gördüm,
Aşktaki sarhoşluğu;
Yağmurlarda anladım,
Kalp aynamdaki boşluğu.


Ejder Yurttaş