İçimde bir yük var, kimse bilmiyor,
Yüzüm güler ama içim kanıyor.
Hayat bazen dar bir sokak oluyor,
Ben sustukça dünya yoruluyor.
Sabah doğuyor, ben uyanmıyorum,
Aynı yollarda kayboluyorum.
Kimse sormuyor “nasılsın?” diye,
Ben de susmayı öğreniyorum.
Düşlerim kırık, yollarım uzun,
Her adım biraz daha yorgunum.
Bir umut aradım cebimde yok,
Bu şehirde kayıp bir çocuğum.
Dertler üst üste dağ misali,
Omzumda taşırım görünmez hali.
Kim anlayabilir içimde beni,
Her gün eksilir biraz benliğim.
Bir çıkış aradım duvar örülü,
İçimde fırtına, dışım örtülü.
Büyüdükçe öğrendim sessizce,
En ağır yük insanın gönlü.
Kolay diyorlar “alışırsın geçer”,
Ama içimde sızı dinmez meğer.
Gülmek bile bazen yalan gibi,
Bu hayat bana biraz fazla gelir.
İçimde bir yük var, kimse bilmiyor,
Yüzüm güler ama içim kanıyor.
Hayat bazen dar bir sokak oluyor,
Ben sustukça dünya yoruluyor.
Meltem Mesture Güven