Hiç söylenmeyen sözlerim vardı
Kendime söz verişlerim
Rabbimden dileyişlerim
Denize hasret gülüşlerim vardı.
Özgürce uçabilecek kanatlarım vardı ama
Kuş misali gökyüzüne küsmüştüm
Sen ile ilk kez karşılaşmamızda
Kendime verdiğim bir sözümü sana açışım
Senin de beni hayata tutma isteğin
Senden öncesine bir kalem çekişim.
Kendime verdiğim sözü unutuşum.
Ve sana tek dal oluşum
Ve bana tutunuşun
İncitsen de kırılmamak için dik duruşum
Sen yıkılma diye benim içten içe çürüyüşüm
Bu kadar duygu karmaşasında
Seni bu denli sevişim
Senin sadece seviyorum deyişin
Kimi zaman bizden olmaz deyişin
Bu hisler karşısında benim günden güne eriyişim.
Ve benim gidemeyişim vardı
Demen o ki sevdiğim
Her mevsim yaşadım seninle
Sen benim dört mevsimim
Bir gülüşünle ısınışımı
Bir sözünle yapraklarımı döküşümü bilirim.
Bazen öyle bir bakarsın ki
Donar kalır hislerim
İşte o kadar söz biriktirdim ki içimde
Konuşsam sen gideceksin
Konuşmazsam ben biteceğim.

"Coşkun Ege"