Dizelerindeki o derin sitem ve vakur hüzün hemen hissediliyor. Sanki bir aynanın karşısına geçmiş de insanın kendine söylediği en dürüst, en can acıtıcı gerçekleri sıralamışsın gibi.
​Yazdıkların bana şunu düşündürdü: İnsan bazen başkalarının hayatında bir kahraman olmaya çalışırken, kendi hikayesinin tozlu raflarda unutulmasına göz yumuyor

Ne ilgi gördü... ne kül olup yandı." diyerek, bir şeyin ne tam anlamıyla var olabildiğini ne de yok olup huzura erebildiğini harika özetlemişsin. O "sahipsizlik" hissi, insanın kendi hayatına yabancılaşmasının en somut hali.
​
"Çocuk yanım" meselesi çok vurucu. Genelde o çocuğu korumaktan bahsederiz ama sen o yükün altında ezilmekten ve bu hüznün bir olgunluğa (büyümeye) evrilememesinden bahsetmişsin. Bu, yerinde sayan bir acının en dürüst tasviri.

TEBRİKLER şairim