TWEE BUREN – Een Kinderverhaal
De Geit en de Kip
Er was eens, vele jaren geleden, in het dorpje Harmelen vlakbij Utrecht, een geit en een kip die als buren naast elkaar woonden. De geit had een huis met een woonkamer, een slaapkamer en een grote tuin eromheen. Voor het huis lag zelfs een zwembad.
De kip woonde in een herenhuis dat wel een paleis van een sultan leek. Dit landhuis stond op hoge palen en je moest met een trap omhoog; het was net een klein kasteeltje.
Op een lentedag stonden de twee buren buiten bij de deur te kletsen. De geit vertelde en de kip luisterde aandachtig.
De Geit: "Kip-vriendin, toen ik nog een klein geitje was, vertelde mijn opa me altijd verhalen. Opa woonde vroeger in een ander land. Hij was toen nog jong. Daar was een dorp tussen de bergen, en op de hellingen van die bergen waren bloemrijke weiden en kletterende beekjes. Kinderen brachten de lammetjes en geitjes naar die weiden om te grazen. Mijn opa en zijn vriendjes renden, sprongen en speelden daar op de heuvels. Ze hadden zulke fijne zomers."
De Kip: "En hoe was het daar in de winter?"
De Geit: "Vraag me niet naar de winters! Er viel wel twee meter sneeuw. Je kon onmogelijk naar buiten. Ze bleven altijd binnen en luisterden naar sprookjes en verhalen."
De Kip: "Heb je geen foto van je opa uit die tijd?"
De Geit: "Ik heb er een paar, ik haal ze wel even," zei hij en liep naar binnen. Hij kwam terug met de foto’s van zijn opa. "Ach, die goede oude tijd... Mijn opa was een hele stoere, sterke geit," zei hij.
De Kip: "Ik heb mijn opa nooit gekend, maar ik had wel een oma. Ze vertelde ons sprookjes en zong wiegeliedjes. Ze waarschuwde mijn moeder altijd om ons goed op te voeden. Wij zijn met z’n tienen op dezelfde dag geboren. Mijn moeder kreeg elk jaar tien kuikentjes. Ze was erg sterk en wist ons altijd tegen alles te beschermen. Ik zal het nooit vergeten: op een dag liet mijn moeder ons buiten uit en kwam er een enorme koe op ons af. Om ons te beschermen viel mijn moeder de koe aan. Opeens zag ik dat mijn moeder bovenop de rug van de koe zat! Ze pikte met haar snavel en riep: ’Blijf uit de buurt van mijn kinderen!’"
De Geit vroeg: "Waarom kreeg je moeder elk jaar tien jongen?"
De Kip: "Mijn oma zei altijd dat kinderen dol zijn op eieren en kippenvlees. Kippenvlees en eieren zorgen ervoor dat kinderen goed groeien en sterk worden. Waarschijnlijk deed ze het zodat alle kinderen gezond zouden blijven."
Opeens klonk er een luid bzzzz-geluid. Het was een bij die bloemen zocht om honing te maken. Hij had het gesprek van de geit en de kip gehoord. "Hallo!" zei hij en landde naast hen. De twee buren zeiden: "Welkom, Bij."
De Bij: "Dank jullie wel. Het is prachtig weer vandaag, dus ik moet hard werken. Ik ben een beetje moe. Ik verzamel vitaminen uit de bloemen om honing te maken."
De Geit: "Waarom maken jullie honing?"
De Bij: "Zodat kinderen goed gevoed worden. Kinderen die honing eten, worden sterker en gezonder," zei hij.
In de wei ernaast kwam een grazende koe langzaam dichterbij. "Mooooeee!" riep ze. Dat betekende: "Hallo vrienden." Ondertussen graasde ze haastig door.
De Geit: "Koe-vriendin, heb je zo’n honger?"
De Koe: "Vrienden, dit gras is heerlijk! Ik moet veel gras eten, want kinderen houden van melk. Als ik veel gras eet, heb ik veel melk. Kinderen die melk drinken, worden gezond en sterk."
In de wei daarnaast was ook een schaap haastig aan het eten.
De Geit: "Schaap-vriend, waarom eet jij zo snel?"
Het Schaap: "Mèèèè, hallo vrienden! Ik eet veel zodat mijn wol goed groeit. Van mijn wol worden sokken en truien voor kinderen gemaakt. Vooral in de koude winter worden de bedden, sokken en truien die kinderen warm houden van mijn wol gemaakt."
De Geit: "Vrienden, laat ik koffie voor jullie zetten," zei hij en liep naar zijn kleine huisje. Even later kwam hij terug met koffie. Ze dronken de koffie met kleine slokjes op.
De Bij: "Vrienden, ik vind jullie erg aardig. Vanaf nu zullen we elkaar vaker zien, maar ik moet nu echt gaan, ik word geroepen." Hij bedankte voor de koffie en vloog weg. De twee voelsprieten op de kop van de bij konden berichten ontvangen en versturen; die waren als de walkietalkie van de bij. Even later verscheen er iemand in de verte.
Het Schaap: "Mijn baas komt eraan, ik moet er ook vandoor. Hopelijk tot een volgende keer!" en hij vertrok.
De Koe: "We spreken elkaar snel weer, bedankt voor alles!" zei ze en ook zij ging weg. De geit en de kip waren weer alleen.
De Kip: "Geit-vriend, ik ben zo benieuwd naar de plek waar je opa vandaan kwam. Weet je wat ik net bedacht?"
De Geit: "Vertel op!"
De Kip: "Laten we onze baas vragen of hij ons dit jaar op vakantie meeneemt naar het land van je opa."
De Geit: "Bravo! Dat is een geweldig idee, maar we weten niet waar dat land is."
De Kip: "Dat vragen we morgen aan onze baas, Meneer Jan. Hij zoekt het wel uit."
De Geit: "Goed idee. Laten we morgen met Meneer Jan praten. Die groene weiden en kletterende beekjes klinken zo prachtig."
De volgende dag kwam hun baas, Meneer Jan, naar hen toe. Hij bracht eten en cadeautjes mee. Meneer Jan was een vriendelijke man die veel van zijn dieren hield. Hij gaf de dieren hun eten, maar de geit at niet.
Toen Meneer Jan zag dat de geit niet at, haalde hij meteen een dierenarts. Deze dierenarts kon de taal van dieren begrijpen. De dokter ging bij de geit zitten en vroeg wat er aan de hand was. De geit vertelde dat hij gestrest en moe was.
De Dokter: "Dan sturen we je op vakantie, dan kun je goed uitrusten."
De Geit: "Dokter, ik wil graag naar het land van mijn opa. Zou onze baas dat land kunnen vinden?"
De Dokter: "Ik zal met Meneer Jan praten. Hij is een goed mens, ik denk dat hij het wel weet. Beterschap en alvast een fijne vakantie!" zei hij en riep Meneer Jan erbij. "Meneer Jan, je geitje is moe en gestrest. Hij heeft vakantie nodig en wil graag naar het land van zijn opa. Hij heeft daar familie wonen."
Meneer Jan: "Iemand die Ahmet heet heeft de opa van deze geit naar mij gebracht. Ik zal Ahmet vandaag nog opzoeken om het adres te vragen. Volgende week gaan we hopelijk op weg," zei hij en bedankte de dokter.
De volgende dag had Meneer Jan Ahmet gevonden en het adres gekregen. Hij ging direct naar de dieren toe. Met handgebaren probeerde hij uit te leggen dat ze volgende week op vakantie zouden gaan. Die middag ging hij meteen naar een reisbureau voor vliegtickets.
De medewerker daar vroeg: "Voor hoeveel personen?" Jan zei: "Voor mijzelf, een geit en een kip. In totaal drie tickets." De medewerker zei dat hij wel kooien moest laten maken voor de geit en de kip. Meneer Jan vond dat goed en kocht de tickets.
Daarna ging hij naar een timmerman en bestelde twee kooien. Hij keerde terug naar zijn dieren met de vliegtickets in zijn hand. Toen de kip de plaatjes van vliegtuigen op de papieren zag, begreep ze dat het tickets waren. Ze riep: "Geit-vriend, gefeliciteerd! Hier zijn de vliegtickets!"
Meneer Jan liet de tickets zien en wees naar de lucht om aan te geven dat ze zouden gaan vliegen. De geit en de kip knikten met hun kop om te laten zien dat ze het begrepen. Ze sprongen in de rondte van blijdschap en bedankten hem. Meneer Jan ging daarna naar huis.
De geit en de kip konden die nacht van blijdschap niet slapen. Ze speelden en sprongen tot de ochtend. Een paar dagen gingen voorbij en het was tijd voor vertrek. Meneer Jan kwam met de twee kooien: een grote voor de geit en een kleine voor de kip. De volgende dag kwam hij met een pick-up truck. Hij zette de dieren in de kooien, laadde ze in de truck en reed naar luchthaven Schiphol.
Eerst gingen ze door de douane. Na een tijdje wachten was het tijd om aan boord te gaan. Ze hadden plekjes bij het raam gekozen. Even later steeg het vliegtuig op. De geit en de kip genoten ervan. Ze kregen zelfs eten in het vliegtuig. Terwijl ze aten, keken ze naar de wereld beneden hen.
• Wij wensen onze twee buren een goede reis en een fijne vakantie!
• Tot ziens in het volgende boek: "De Twee Buren op Vakantie". Het ga jullie goed, lieve kinderen!
Geschreven door: Osman Hayta... 10.10.1997