Bir zaman vardı,
dünya avuç içime sığardı benim,
gökyüzü başımı kaldırdığımda değil
kalbimi açtığımda başlardı.
Toprak, dizlerimdeki yaraları tanırdı,
her düşüş bir oyunun parçasıydı,
her kalkış bir zafer.
Ağlamak bile temizdi o zaman,
gözyaşı kir tutmazdı çocukken.
Bir kuş geçerdi içimden,
adı sevinçti,
kanat çırptıkça gülüşler dökülürdü yere,
kimse toplamazdı,
çünkü herkesin avucu doluydu zaten.
Zaman diye bir şey yoktu o çağda,
akşamlar erken gelmezdi,
geceler korkutmazdı karanlığıyla,
çünkü annelerin sesi vardı
en derin gölgeleri bile susturan.
Bir kapı hiç kapanmaz sanırdım,
herkes kalır, hiçbir şey eksilmez,
oyuncaklar kırılmaz,
insanlar gitmez,
kalp yorulmaz zannederdim.
Sonra bir gün
oyun bitti demeden dağıldı herkes.
Bir sessizlik çöktü içime,
adını koyamadım önce,
sonra büyümek dediler ona.
Masalın içinden usulca itildim,
ne bir uğurlayan oldu
ne de geri çağıran.
Birden bire öğrendim
gülüşlerin de yorulduğunu,
insanın kendi sesine yabancı kalabileceğini.
Artık hatırlıyorum,
çünkü yaşayamıyorum.
Her şey bir anıya dönüşüyor
dokunur dokunmaz.
Bir sokağın köşesinde kaldı kahkaham,
bir ağacın gölgesinde unuttum adımı,
bir yaz akşamında bıraktım saf kalbimi.
Şimdi ne zaman gözlerimi kapasam
bir çocuk koşuyor içimde,
nefes nefese,
elinde kırık bir uçurtmayla
ipini ben koparmışım fark etmeden.
Anlıyorum ki
çocukluk bir yer değilmiş aslında,
bir hâlmiş
insanın dünyaya inanma biçimi.
Ve büyümek,
bir daha asla
hiçbir şeye
o kadar içten inanamamakmış.
Ama en acısı
kimsenin söylemediği şuymuş,
insan büyürken
yalnızca masaldan kovulmaz,
bir daha geri dönemeyeceğini bile bile
kapısını kendi elleriyle kapatırmış.
Ve o kapının ardında kalan çocuk,
her gece aynı yerden seslenir miş.
Ben hâlâ buradayım.
ama artık
hiç kimse
o dili konuşamazmış.