Anne demek neymiş… geç anladım ben
Bir boş odada, yankılanan sesten
Adını fısıldadım duvarlara
Cevap gelmedi… işte o an çöktüm içimden

Meğer anne demek; nefesmiş, canmış
Ben yaşadım sandım… meğer hepsi yalanmış
Sen gidince öğrendim hayatın ne olduğunu
Dünya dönüyor ama içim durmuş, zaman donmuş

Bir tabak yemek kaldı masada
Kokusu hâlâ sen… ama sen yoksun orada
Kaşığı elime aldım, boğazım düğüm
Lokma geçmedi… o an öldüm ben biraz daha

Anne… sana hiç “yoruldun mu?” demedim
Hep güçlü sandım, hiç düşünmedim
Sen geceleri sessiz ağlarken
Ben başımı koyup huzurla uyudum, bilmedim…

Şimdi geceler uzun… sensiz çok uzun
Karanlık bile senden daha masum
Bir ses arıyorum “oğlum” diyecek
Ama yok… dünya artık koca bir boşluk

Keşke zaman geri gelse bir an
Koşsam boynuna, çocuk gibi ağlasam
“Gitme” desem, sımsıkı sarılsam
Ama hayat acı… geri vermiyor kaybolanı asla

Anne demek neymiş… şimdi anladım
Bir duanın içinde saklıymış hayatım
Sen vardın da ben ayaktaydım
Sen gidince… ben de yarım kaldım…