Kendini
öldü say
beni ise
yaşıyor,
bir yanlış
anlaşılmanın
tınısı
olsaydı eğer
kim bilir
hangi şarkı
zannederdim seni,
şöyle başlıyor
olabilirdin sanki,
olmuyor
nafile
ahh
bu lanet şiir
edebiyatın hâlâ
sesli özelliği yok
şuan duyduğun
haricinde,
sen zaten
duyamazsın ki
kendini
tüm karşı
gelişlerini
belli ki
karşıdan
gelişlerini,
yeryüzünde
bir duvarın
dik köşesi say
kendini
beni ise
loş ışıklı
bir salon,
kalabalık
ne tuhaf
bir çelişkiyi
mırıldanıyor
bir ölüye
yapılan makyaj
kadar anlamsız
bir ağıt kadar
Kürt ve içten
haritada
Ağrı kadar uzak
hiç gidilmemiş
ve bir ağrı
kadar kanser,
dünyanın
en anlamlı
şeyi
olan
yüzüne
serpilen
toprak
kadar
acımasız,
beni
rahminde
say
sana öylesine
yasak
açıklanamaz
izahı olmayan,
gecelerden
bir gece
sanki kıyamet
alâmeti olan
hızlı ve
duygusal
tüm kızgınlığını
yitirmiş
bir güneş
say beni
bu sefer
gerçekten erken
doğan,
tüm bu heyecan
ve telaş
içinde
insanlığın
taparcasına
peygamberi ol
kendinin,
sana ait olmayan
o kedinin
inandığı tek
şey ol,
ilk sen inan
sana,
ilk taşı sen at
kendine,
iblisi ol
sana ait olmayan
günahların,
her şeye karşı gel
ve sonra
cennetin kapısında
içeriye girmeyi
bekle,
öylesine
yorgun
ellerinde
ellerin izi
bir tek
ben yokum
siz hepiniz...


İlker ÖZDEMİR