​Dünyanın en ağır yarasıymış bu,
Annesiz kalmakmış meğer en zoru.
Hayaller bir bir yok olup gidiyor,
Sönüyor gözlerin o eski nuru.

​Annem yokken hayat sessiz ve ıssız,
Kaldım bu koca dünyada kimsesiz.
Dualar etmiştim ondan önce ölmeye,
Rabbim nasip etmedi, kalmışım nefessiz.

​Şimdi anlıyorum hikmetini bu işin,
Annem dayanamazdı acısına bir eşin.
Evlat sancısıyla yanmasın diye kalbi,
Benim payıma düştü bu derin kışın.

​Her şeyin sonu değil biliyorum ama,
Bir yara saklı sol yanımda, derin bir yama.
Her hatıra düştüğünde aklımın ucuna,
Gözyaşım karışır her gece akşama.

​Annem beni böyle görse inan üzülürdü,
Belki izliyordur beni, kalbi büzülürdü.
Onun hatırı için, onun o eşsiz sevgisine,
Ruhum düştüğü o çukurdan bugün doğruldu.

​Savaşacağım hayatla, tüm dertler bitecek,
Sevenlerimin duası bana güç yetecek.
Pes etmek yok artık, annemin vasiyetiyle,
Güven’in azmi her zorluğu elbet yenecek.